super woman
(Alleenstaand) moederschap,  Inspiratie,  Persoonlijk

Toch geen superwoman…

“Wanneer is het eigenlijk genoeg?”, vroeg ik mezelf laatst af. Is het ooit wel genoeg en wie bepaald dat eigenlijk? Ikzelf mag dat bepalen en dat is soms lastig als je elke dag gebombardeerd wordt met hoe het beter, mooier, leuker en groter zou kunnen. Ik ben in de valkuil gestapt waar ik veel over heb gelezen: namelijk het proberen te zijn van superwoman. Ik heb de afgelopen jaar zo hard gewerkt om alle ballen in de lucht te houden, dat mensen mij wel eens vroegen : “hoe doe je dat eigenlijk?”. Waarop ik mezelf steeds vaker afvroeg, ja hoe doe ik dat eigenlijk? Ook begon het besef te ontstaan, dat ik het eigenlijk helemaal niet echt deed. Ik bulldozerde gewoon door. Ik heb sinds twee weken vakantie van school en nu komt alles er pas uit. Ik loop volledig tegen de lamp. Want alle stress, verdriet en weet ik veel wat, komt nu pas omhoog en ik wist me er de afgelopen weken totaal geen raad mee. Toen ik gisteravond duizelig begon te worden en vandaag weer, besefte ik me pas: Volgens mij ben ik volledig opgebrand. Heb ik een burn out? Is superwoman geen superwoman meer? Is gewoon woman zijn misschien wel super genoeg? Het alleenstaande moederschap is natuurlijk ook gewoon zwaar.

Alleenstaand moederschap is zwaar

Heb ik een burn out? Is superwoman geen superwoman meer? Is gewoon woman zijn misschien wel super genoeg? Het alleenstaande moederschap is natuurlijk ook gewoon zwaar. Een burn-out lijkt me een logisch gevolg van alles wat ik heb gedaan. En vooral van mijn overvolle hoofd die op volle toeren draaide, al weken lang. Ik sliep niet meer, piekerde me suf, had continue een gevoel van stress en kwam totaal niet meer tot rust. Ik werd kribbiger naar mijn dochter en was super onredelijk naar mezelf. Logisch dat je nu helemaal op bent. Logisch na een jaar van keihard knokken. Logisch, logisch, logisch. En waarom kon ik die sneltrein niet eerder stoppen? Waarom kon ik niet eerder vaart minderen? Want deze valkuil is mij niet vreemd. Stom dat ik er dan toch keihard weer in gedenderd bent. Aan de andere kant begrijpelijk en logisch. De situatie is immers totaal nieuw en dat vind mijn autistische brein moeilijk te begrijpen. Veranderingen vind ik lastig. Vooral overgangen naar nieuwe levensfases. Maar ook bijvoorbeeld de verandering tussen school en vakantie. Waar haal ik dan ineens mijn structuur vandaan? En nu er rust komt, komt alles er ook uit. Want het had zich opgestapeld. En ik wist het ergens ook wel, maar ik heb de rem van de sneltrein die Jessica heet, nog niet gevonden.

Wees als water

Mijn Kungfu leraar zei gisteren: “Je situatie is niet vreemd en is met tijd en bewuste aandacht uit te komen”. Ook had hij het gisteren over “wees als water”. Water gaat om een rotsblok heen, hij beukt niet door het steen heen om aan de andere kant te komen. Ik dacht bij mezelf: Dat beuken… Dat doe ik wel.. Ik ben allerminst als water geweest het afgelopen jaar, eerder als steen. Het was ook wel nodig, maar ik had zeker wel wat water erbij kunnen voegen voor een betere balans. ik heb nog 6 weken vakantie te gaan. Ik ga op zoek naar het water in mezelf.

 

3 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.