(Alleenstaand) moederschap,  Algemeen,  Inspiratie,  Persoonlijk

Ouders zijn ook maar mensen

Er is tegenwoordig zoveel kennis beschikbaar. Over de opvoeding, over psychologie, over de ontwikkeling van de mens, van neuroplasticiteit tot voeding. Hierdoor wordt het mogelijk voor mensen om zich steeds beter te ontwikkelen. Anderzijds worden er ook steeds meer eisen gesteld aan mensen. Ouders zijn daarin geen uitzondering. Juist omdat de kennis voorhanden ligt, wordt er verwacht van ouders het allemaal perfect te moeten doen. Daarnaast bestaat er een dubbele boodschap die het heeft over “goed genoeg ouderschap”. Ik word eerlijk gezegd gek van die dubbele boodschap! Aan de ene kant word er veel van me verwacht en aan de andere kant is het eigenlijk nooit goed genoeg. Kinderen moeten biologisch eten, suikervrij, genoeg bewegen, niet teveel scherm-tijd, maar ook niet te weinig, ouders moeten voorzien in de emotionele/psychologische/fysieke/financiële/noem maar op – behoefte van het kind. En tegelijkertijd wordt er gezegd: JE HOEFT GEEN SUPERMOEDER TE ZIJN, NIEMAND IS DAT!

Ja hallo!! Wat is het nou? Wanneer is goed eigenlijk goed genoeg? En welke boodschap geven we onze kinderen eigenlijk mee met deze tegenstrijdigheden?

Supermama

Ja! Ik zal het allemaal wel doen, dacht ik. Ik kan én mijn kind vermaken, gezond koken, zorgen dat ze niet teveel tv kijkt, zorgen dat ze zich optimaal ontwikkelt, én zorgen dat ze geen last heeft van mijn buien of stemmingswisselingen. Psychologisch verantwoord opvoeden zeg maar. En ik moet dus een supermama zijn!? Ik moet eerlijk zeggen dat zodra ik alleenstaande moeder werd er een aantal idealen de deur uit zijn gegaan. Zo kijkt mijn dochter vaker tv en mag ze ook best een ijsje eten. Zelfs meerdere per week. Zo accepteer ik maar dat ik regelmatig huil waar zij bij is en dat ze misschien wel schade hier van ondervindt (of misschien wel helemaal niet?). Zo accepteer ik steeds meer wat een goede vriendin die ook een dochter heeft tegen mij zei: “We are going to fuck them up anyway, one way or another”. Dat houdt niet in dat ik er maar met de pet naar gooi. In tegendeel, ik probeer nog steeds zo goed en zo kwaad mogelijk de normen en waarden mee te geven waarvan ik heb geleerd in mijn eigen leven (door schade en schande) die belangrijk zijn. Dingen die haar verder helpen als mens en waarin zij een breder beeld heeft van hoe de wereld eruit ziet. Vaardigheden zoals zelfstandigheid en zelfvertrouwen. Maar ook solidariteit en vergevingsgezindheid. En ja ik ben GEEN supermama. En misschien is dat loslaten wel het beste wat ik kan doen. Want wat heeft mijn dochter aan een moeder die perfect is? Wat valt er dan nog te leren en hoe zou zij daar ooit tegenop kunnen? Het zou haar alle kansen tot groei ontnemen.

It takes a village.

Daarnaast kan 1 of 2 ouders nooit voorzien in ALLE behoeftes van een kind. Net zo goed dat je niet alles in 1 partner kan vinden (dit is overigens geen pleidooi voor polygamie). Een samenleving heeft ook zijn verantwoordelijkheden. Vroeger werden kinderen door de leden van een stam/gemeenschap opgevoed. Dat haalt een hoop verantwoordelijkheid weg van de schouders van de ouders. Want ouders zijn ook maar mensen. Mensen met goede en slechte kanten. Mensen die hun best doen (mag ik hopen). Mensen die ook tegengewerkt worden door omstandigheden en vroegere trauma’s. Dus laten we in godsnaam de standaard wat lager leggen met zijn allen en voornamelijk elkaar helpen en ondersteunen een goede ouder te zijn. Want het ouderschap zou je niet alleen moeten doen. Ze zeggen niet voor niks “It takes a village to raise a child”.  Nou soms vraag ik me wel af: waar is die fucking village dan? Ik moet echt actief op zoek naar mensen die mij kunnen ondersteunen en gelukkig heb ik een paar lieve vrienden die dat aanbieden, maar toch, het gaat echt niet allemaal vanzelf ofzo. Waarom hebben we het met zijn allen zo moeilijk gemaakt onder het mom van individualisatie? Leuk allemaal, maar in de opvoeding van een mens is community toch echt wel belangrijker dan individualiteit.

Hoe moet het dan?

In een ideale samenleving, zijn er meerdere mensen verantwoordelijk voor het grootbrengen van een kind. Zo beperk je de mogelijkheid dan 1 persoon grote schade aanbrengt aan 1 persoon. Want “we are going to fuck them up anyway”. En natuurlijk hoort het ook een beetje bij het leven, dingen meemaken die je doen groeien als persoon. Maar toch, het kan echt wel beter. Ik denk dat de maatschappij daar nog een paar grote uitdagingen in heeft. Om die village te zijn voor die kinderen. Om ouders meer te ondersteunen, zodat zij hun zorgtaken beter kunnen vervullen en daarnaast, om het niet alleen te hoeven doen. Want hoe mooi is het als een kind kan leren van meerdere personen? Net zoals er meerdere manieren zijn van leven. Dan kan het kind uiteindelijk zelf kiezen wat bij hem/haar past.

 

4 reacties

  • Bonsje

    Perfectie, op Social media lijkt het iedereen zo vlot af te gaan. Ik ben na een kinderwens van 10 jaar zwanger geraakt. Klotezwangerschap gehad waarvan ik geacht werd te genieten. Mijn bevalling liep uit in een spoedkeizersnede onder narcose…nu mijn baby 8 weken is ben ik dus compleet ingestort vanwege het perfect willen zijn. Mezelf totaal voorbij gerend… en nu moet die village dus aanrukken. Ik moest toegeven dat ik niet perfect ben, geen superwoman maar gewoon een kwetsbaar mens….

  • Tess

    Ha Jessie,
    Mooi geschreven en oh zo waar. Ik heb geen kind. Vanuit mijn eigen opvoeding/perspectief en vanuit het ‘nu’ heb ik altijd de ‘en/en’ behoefte gehad. Zeg maar een voorraadje aanleggen van verschillende mensen, ideeën, mogelijkheden en kansen. En dan jezelf en je kind laten proeven van al avonturen 😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.