kwetsbaarheid
(Alleenstaand) moederschap,  Persoonlijk

Kwetsbaarheid

Gisteren werd me weer eens duidelijk hoe kwetsbaar je kunt zijn. Als mens, als moeder, en helemaal als Solo moeder. Waar we ons (volgens mij) vaak identificeren met powervrouwen, zijn we ook kwetsbare, gevoelige wezens die veel op hun schouders hebben liggen. Ik had gisteren een klein afwas incidentje, wat resulteerde in een grote en diepe snee boven mijn knokkel. Het zag er nou niet bepaald uit dat deze wond uit zichzelf dicht zou gaan, dus ik vermoedde al dat het nodig zou zijn om deze te laten hechten. Daar sta je dan in je eentje:

  • Met een flink bloedende vinger
  • Met een vaat die niet gedaan is
  • Met een peuter die een paar weken geleden een dokterstas heeft gekregen, die roept: “Ikke mama beter maken” (de lieve schat!).

En dat allemaal natuurlijk vlak voor de bedtijd van dezelfde peuter…

Crisismanagement

Gelukkig ben ik altijd goed geweest in crisismanagement. Want hey! ADHD’ers gaan geweldig op adrenaline! En Hey, Ik heb zoveel crisissen meegemaakt, als ik die nu niet kan navigeren, dan nooit niet. Dus ik hield mijn hoofd koel. Ik heb een aantal superburen. Aan beide kanten. Dus er is altijd wel iemand om me te helpen. Mocht het nou net zo zijn dat de betreffende buren allemaal niet thuis waren. En de buren die wel thuis waren nogal naar alcohol roken. (Sorry maar daar ga ik mijn kind nu niet droppen). Dus wat nu? Ik zag het echt niet zitten om met hevig bloedende vinger mijn dochter in een jas te hijsen, op de fiets te tillen en naar het ziekenhuis te fietsen.

Een goede buur én een goede vriend

Dus gelukkig heb ik naast de goede buren, ook nog eens een goede vriend. En dan heb ik het niet over een verre vriend. Nee, een dichtbije vriend en dat is dus echt goud waard. Gelukkig kon deze vriend binnen 15 minuten bij me zijn en is Kaia ook gek op hem, dus zo geschiedde het dat ik 30 minuten later bij de EHBO-post van het ziekenhuis aanklopte om mijn vinger te laten hechten. Hup, twee hechtingen en stop er ook nog maar een tetanus- injectie in, want we zijn er toch.. (Dan ben je meteen beschermd voor je volgende verre reis en dat zonder te betalen!) Al met al was ik dus met een klein uurtje weer thuis, lag mijn dochter lekker op bed en zat mijn goede vriend  tv te kijken en had inmiddels gegeten van het eten wat ik hem tussendoor nog voorgeschoteld had. Zo, ik voelde me dankbaar voor het feit dat ik er ondanks dat ik solo-moeder ben, er niet helemaal alleen voor sta en dat er vrienden, familie en anderen zijn die bereid zijn om te helpen als dat nodig is.

Kwetsbaarheid

Toch heb ik ontzettend onrustig geslapen vannacht. Ik voel me vandaag niet lekker door de tetanus- injectie en nadat de adrenaline gisteren weggeëbd was, heb ik toch een klein traantje gelaten. Want ja, ik voelde me toch wel even verdomd kwetsbaar. Nu is het een sneetje, een andere keer is het iets groters. En daar kan ik toch geen invloed op uitoefenen en dat is oké, maar op deze momenten mis ik het ontzettend om een partner te hebben. Ik vind het heerlijk om krachtig te zijn en aan mezelf en de wereld te laten zien dat ik een powervrouw ben, maar elke powervrouw heeft een zachte kern. En deze kern.. Die wil eigenlijk best wel graag een knuffel. Die wil best wel graag haar hoofd op iemands schouder leggen. En die durft best wel toe te geven dat het delen van die kwetsbaarheid.. Toch eigenlijk best wel heel er mooi is. En iets is wat ze mist…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.