alleenstaande moeder
Inspiratie

Een nieuwe start

Ik heb er meer dan twee jaar over gedaan, en nu is het dan eindelijk zo ver: Een nieuw huis! Ik heb echt zó hard geklopt aan alle spreekwoordelijke deuren om dit voor elkaar te krijgen… Menig traantje vond zijn weg naar mijn kussen en een enkele frustratieschreeuw werd geuit. Ik ben meerdere keren afgewezen voor urgentie om een sociale woning te krijgen, maar ik bleef vastbijten. Dit keer liet ik me niet met een kluitje in het riet sturen, want ik vond dat ik als alleenstaande moeder hier recht op had! Ik lag er meerdere nachten van wakker en toen ik eindelijk de urgentie kreeg, viel er een last van mijn schouders. 

Zoek en gij zult vinden

Met de verkregen urgentie begon een nieuw avontuur van het reageren op beschikbare woningen. En dat waren er niet veel. Ik kreeg een half jaar de tijd om een woning te vinden en dan zou de urgentie niet meer geldig zijn. Tijd genoeg, dacht ik! Dus in de zomer ben ik gewoon een paar keer weggegaan, om even bij te tanken met Kaia. Maar toen het ondertussen November werd, begon ik hem toch wel te knijpen. Ik had al een stuk of 7 woningen bezichtigt en ik was nog nooit 1e geworden. Ik vroeg me af of het nog wel zou lukken… 

De kracht van 9

Op een dag kreeg ik een ingeving: Het moest een huis met een 9 zijn. En ik keek op woningnet naar huizen met een 9 in het huisnummer. En ja hoor, daar was hij dan: ****straat nummer 90! Mijn hart maakte een klein, doch voorzichtig sprongetje. Want na een hoop teleurstellingen en pijn, was zij toch een stuk voorzichtiger geworden. Een week voor het einde van mijn urgentie kreeg ik te horen wat wij de trotse eigenaar werden van onze nieuwe woning. Zo werd ik ook weer gesterkt in het feit dat ik naar mijn intuïtie moet blijven luisteren. En zaterdag zullen wij dan eindelijk verhuizen. 

Laagje voor laagje

Iets dat tegenviel aan het huis, was dat de woningbouw hem niet rookvrij heeft gemaakt, waardoor ik alles opnieuw moest schilderen. En dat bleek een behoorlijke klus, die nu nog niet klaar is. Maar tijdens het klussen begonnen nieuwe gedachten zich te vormen in mijn hoofd, nieuwe gevoelens kwamen vrij en het voelde alsof ik laagje voor laagje meer ruimte begon te krijgen. Meer ruimte voor positiviteit en hoop. En hoop is iets wat ik bijna was verloren. Hoe fijn het is om weer hoop te mogen ervaren, om weer een toekomstvisie te mogen visualiseren en me te kunnen ontspannen in al-dat-is. Met elk laagje behang wat ik er af heb gehaald en elk laagje verf die ik heb geschilderd, vormde zich een nieuw leven… Eentje waar ik meer dan klaar voor ben en met beide handen aanpak! <3

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.