moederschap persoonlijke ontwikkeling
(Alleenstaand) moederschap,  Persoonlijk

Alleenstaand moederschap: Persoonlijke ontwikkeling in het kwadraat

 

Ik doe al aan persoonlijke ontwikkeling sinds mijn puberteit. Zo lees ik al zelfhulpboeken sinds mijn 16e, heb ik menig workshop bijgewoond, meerdere therapeuten bezocht, Ayahuasca gedronken en weet ik veel wat gedaan om mijn persoonlijke ontwikkeling te bevorderen. Allemaal in het kader van groei en een beter mens worden. Tot ik er laatst achter ben gekomen dat ik alleen maar bezig ben geweest mezelf te veranderen vanuit een gevoel niet goed genoeg te zijn. Deze realisatie begint de laatste dagen steeds meer binnen te sijpelen en maakt ruimte voor een heel nieuw zelfbeeld. Daarnaast kom ik steeds meer tot het besef dat het moederschap en in mijn geval voornamelijk het alleenstaande moederschap zoveel van me vraagt, dat dit een snelkookpan is qua persoonlijke ontwikkeling. Ik heb gewoon letterlijk geen keuze dan me in versneld tempo te ontwikkelen, omdat ik het anders allemaal niet kan bijbenen. Er moet namelijk toch brood op de plank komen, ben ik te ambitieus om in een uitkering te zitten (no offence naar de mensen die er wel in zitten, dit is een persoonlijke keuze), en heb ik veel sport nodig. Dit is dus een ingewikkelde jongleer act tussen HBO-studie, werk, opvoeding, sport, en vrije tijd. Wat komt daar allemaal bij kijken?

Time-management

Allereerst: time-management. Dit is iets wat ik niet makkelijk vind, aangezien mijn energie in golven komt. Ik heb dan ineens heel veel energie en kan bergen verzetten en op andere momenten heb ik totaal geen inspiratie. Eerst was dit geen probleem, maar nu Kaia er ook bij is, moet ik toch echt mijn tijd beter indelen. En ik word er steeds beter in. Maar ik ga ook nog dagelijks op mijn bek. Zo vergeet ik vaak nog het boodschappenlijstje mee te nemen naar de winkel, of vergeet ik mijn portemonnee. Zo kijk ik soms te laat in het schoolrooster en ben dan niet op de hoogte van wat er allemaal komen gaat. De laatste weken heb ik echt geleerd vooruit te plannen. Dat houdt dus in dat ik een maand van tevoren al mijn schoolrooster bekijk, kijk wat er geregeld moet worden voor tentamens die op woensdag vallen (mijn dochter zit dan niet op de opvang), plan ik maaltijden in (dit schiet er nog regelmatig bij in) en moet er ook tijd ingepland worden voor sport. Daarnaast heb ik ook regelmatig gasten in huis om wat bij te verdienen als bed and breakfast, dus dan moet er ook weer schoongemaakt worden, wat eigenlijk ook een hele goede stok achter de deur is 😉

Grenzen aangeven

Grenzen aangeven is nogal een dingetje. Dit is altijd een dingetje geweest en ik hoop niet dat het altijd een dingetje blijft. Ik kom er vaak te laat achter dat ik iets niet fijn vond, dat ik ergens te lang ben blijven hangen of dat ik iets simpelweg gewoon niet wil. Dit is denk ik het grootste frustratiepunt in mijn leven, maar aan de andere kant helpt het moederschap mij hier erg bij. Zo merk ik dat ik weinig geduld heb voor mensen die maar wat aankloten en hier vervolgens over zeuren, want ik heb geen tijd voor dat geneuzel. Zo ben ik misschien wat harder geworden, maar ik heb gewoon veel verantwoordelijkheden, ik wil ook veel en ben bereid hiervoor te vechten. Ik snap dat niet iedereen dat wil, maar dan moet je ook niet komen zeuren dat je dingen wil en vervolgens hier niets voor doet. Dan moet je gewoon zeggen dat je liever lui dan moe bent, en dan zijn we wat mij betreft even goede vrienden. Al met al kan je wel stellen dat mijn bullshit-radar een stuk sterker is geworden.

Prioriteiten stellen

Prioriteiten? Wat is prioriteit als je alles even belangrijk vindt?  Nu ik erover nadenk, misschien is alles ook wel even belangrijk, maar gaat het meer om het juiste ding op het juiste moment doen. Ik ben dynamisch en flexibel, en daarnaast is mijn energie niet altijd hetzelfde, heb ik niet altijd inspiratie en komt het dus voor (zoals nu) dat ik een blog schrijf omdat ik inspiratie heb, terwijl ik eigenlijk moet werken. Uiteindelijk rond ik alles af, binnen de deadlines, maar vraag me soms niet hoe. Ik ervaar regelmatig stress en soms ook paniek en dan ga ik schrijven en glijd alles van mij af. Zo heb ik tijdens het eerste jaar van mijn school gemerkt dat alles te strak plannen totaal niet werkt voor mij en wees mijn toenmalige mentor er mij op dat ik mag vertrouwen dat als ik ergens mijn zinnen op heb gezet ik het toch wel op tijd afrond. En dit is waarheid gebleken. Iets waar ik haar nog steeds dankbaar voor ben. Ik vind het ook fijn dat ik flexibel kan zijn en dat als er iets onverwachts voorbijkomt, dat ik daarop in kan springen.

Ontspannen

Last but not least: Ontspanning. Dit is echt het aller moeilijkste voor mij. Ik sta de hele dag “aan” . Mijn hoofd draait overuren en mijn lichaam heeft veel energie. GGZ-instellingen noemen het ADHD of Autisme of Hoogbegaafdheid. Ik? Ik denk dat ik gewoon Jessica ben. Iemand met veel passie en pit en ambitie en creativiteit in een wereld die vaak anders in elkaar zit. En dat is ok, ik vind mijn weg wel, maar hoe ontspan ik eigenlijk? Dit is iets waar ik de laatste tijd mee worstel. Ik voel gewoon dat ik ontzettend veel spanning in mijn lichaam vasthoud en heb een afspraak gemaakt met een Shiatsu therapeut. Ik houd jullie wel op de hoogte over hoe dat gaat!

Maar wat eigenlijk mijn punt was van deze blogpost, is het feit dat alles wat ik getracht heb te leren in de afgelopen jaren, ik nu keihard in praktijk moet brengen. En dat dit alleen al meer ontwikkeling voorbrengt dan 10 jaar therapie e.d. bij elkaar. Ik beschrijf dit natuurlijk uit het perspectief van het alleenstaand moederschap, maar ik durf te wedden dat dit voor alle moeders (en vaders?) geldt. Ik hoor graag hoe jullie dit ervaren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.