topkunstgras.nl
Persoonlijk

Mama is een boeddha

Mijn dochter is bijna 2 en een schat van een meid, maar soms kan ik haar echt wel achter het behang plakken. Ze vraagt zo ontzettend veel aandacht en soms wil ik gewoon even rustig en ongestoord werken. Dan wil ik gewoon even twee uurtjes typen, zonder dat ze de hele tijd: “Kijk mama! Kijk!”, roept. Dan voel ik zoveel irritatie van binnen en heb ik soms zin om keihard te schreeuwen: laat me met rust!!!!!!! Aaaaah!!!!!

Alle ballen in de lucht

Dat doe ik natuurlijk nooit. Op een enkele keer na als ze het zelf echt te bont maakt. Meestal komt ze namelijk met iets ontzettend schattigs aan. En dan smelt ik weer en kan ik niet boos zijn. Maar ze is zo zeurderig. Kan ze nou niet zelf even haar dingen doen? Het is soms ontzettend lastig om het moederschap te combineren met ambitie, met huishouden, met vriendschappen. En ik heb dan nog niet eens een partner! Hoe doen jullie dat dan werkende mama’s in een relatie? Worden jullie soms niet gillend gek van de continue stroom van mensen om je heen die iets van je willen? Die aan je trekken, die je bevragen en die niks zelf kunnen?

Trein naar Timboektoe

Ik denk dat we allemaal wel eens op het punt komen dat we denken: “Ik stop er mee. Ik pak een trein naar Timboektoe en kom nooit meer terug”. Maar uiteindelijk blijkt die trein naar Timboektoe een trein naar Almere te zijn, naar mijn ouders, zodat ik een weekendje voor mezelf heb en mijn dochter haar opa en oma kan zien. En ik uiteindelijk niet tot rust kom natuurlijk, omdat ik haar mis. Hoe kan er zoveel tegenstrijdigheid bestaan? Het kan! Ik heb het het afgelopen jaar ondervonden.

Boeddha?

Ik werkte afgelopen jaar op een bedrijf waar een andere alleenstaande moeder werkzaam was. Als ik haar zag: 1 brok stress, dan dacht ik: zo ga ik het dus echt niet doen! Ik ga de zen-heid zelve zijn. Haha niet dus. Ik betrap me er af en toe op dat ik helemaal niet zen ben. En hoe grappig is het dat mijn dochter laatst naar een boeddha beeld wees en zei: MAMA! Haha ik een boeddha? Dankjewel kleine meid, ik heb nog nooit zo een lief compliment gehad. Ik zie mezelf echt niet als een boeddha, alhoewel ik wel mijn halve leven streef naar meer rust in mezelf. Meer stressbestendigheid en meer controle over mijn emoties. En wie leert me nu juist al deze dingen? Juist, mijn dochter. Want als zij weer eens een totale peuter meltdown heeft, dan moet ik haar helpen met het reguleren van haar emoties. En dan denk ik bij mezelf: Er is geen betere therapie dan mijn kind. Want alles wat ik bij haar toepas, kan ik ook toepassen bij mezelf. Misschien word ik dan toch ooit op een dag die boeddha. 😉

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.