Persoonlijk

Let’s get real

Laten we gewoon eens eerlijk zijn met zijn allen. Het ouderschap is soms gewoon ontzettend zwaar. Het alleenstaand ouderschap is dan nog zoveel zwaarder. Ik heb gewoon momenten dat ik denk: Waar ben ik in godsnaam aan begonnen? Hoe moet ik dit in godsnaam tot een goed einde brengen in mijn eentje? En terwijl ik liefde blijf geven aan mn kleine meid. Een dak boven haar hoofd, kleren, eten, en al het andere dat een kind nodig heeft om te bloeien en te groeien, denk ik regelmatig: “ik mis mezelf”.

Wat mis je dan?

Wat mis je dan Jessica? Wat mis je nou echt? Alle dingen die ik voor lief nam toen ik nog geen moeder was.

  • Uitslapen
  • Doen what the fuck ik wil, wanneer, waar en met wie
  • Niet alles te hoeven plannen
  • Slaap
  • Tijd voor mezelf
  • Nog meer tijd voor mezelf
  • Nog meer slaap
  • De zorgeloosheid van een niet-ouder-brein
  • Avonturen
  • en vast nog een hoop die ik nu niet kan bedenken omdat ik simpelweg te moe ben.

Is het dan alleen maar kut?

Nee natuurlijk niet. Ik kan je best vertellen dat het cliché “het is het allemaal waard” klopt. Want als ik een knuffel krijg van mijn dochter, voel ik me geweldig. Maar dat neemt niet weg dat ik me de laatste tijd te moe voel om ook maar iets echt te voelen. Dat ik soms gewoon een dagje vrij wil nemen, of een week of misschien wel een maand. Dat ik het mis om een paar armen om me heen te voelen s’avonds, van een lieve man of een hete lover. Dat ik soms gewoon niet weet hoe mijn toekomst eruit gaat zien. Aangezien ik maar 1 paar handen heb en dus niet alles kan doen wat ik wil. Dat het soms een enorme berg lijkt, te bedenken dat dit zeker nog 16 jaar doorgaat en dat ik soms gewoon niet weet hoe ik die berg moet beklimmen. Gelukkig hou ik van klimmen en van bergen, dus ergens moet ik een manier zien te vinden om deze berg op te komen, zonder dat het alleen maar als zwoegen voelt. Want misschien is dat het wel. De doodsheid van een routine. De saaiheid en de monotonie van het burgerlijk leven. Dat is wat als een molensteen om mijn nek hangt, niet mijn dochter. Als ik naar mijn dochter kijk zie ik leven, vrolijkheid,avontuur en weet ik diep van binnen, dat ik dat ook ben.

Mijn kleine meid nodigt me uit te dansen en te spelen. Net zoals haar.

 

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.