alleenstaand moederschap
Inspiratie,  Persoonlijk

Er is altijd hoop

Er is altijd hoop… Ook al lijkt het soms niet zo. Hoop is hetgeen wat mij door moeilijke tijden heeft gebracht, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik vorig jaar een periode heb gehad (een paar maanden) waar in ik geen hoop meer had. En dat is de meest angstige tijd ooit geweest. Een tijd waarin ik dacht dat alles en iedereen mij verlaten had. Een tijd waarin ik huilend op mijn knieën in het bos zat, kijkend naar de hemel, niet meer wetend hoe ik in godsnaam verder moest en niet verder meer wilde. Of er überhaupt nog een reden was om verder te gaan. En natuurlijk was er een reden. Mijn dochter was de reden, en er waren een heleboel andere redenen. Maar op dat moment voelde ik slechts pure wanhoop en voelde ik me zo verloren, dat zelfs hoop was weggevlogen.

Voetje voor voetje

Ik heb echt geen idee hoe ik die tijd ben door gekomen. Ik bedoel: ik kan je nu wel vertellen hoe, maar ik weet niet precies meer wat ik heb gedaan om door te gaan. Volgens mij deed ik het voetje voor voetje. Want als je volledig bent gebroken, kan je niet rennen, je kan alleen maar wat schuifelen. Eigenlijk moest ik het afgelopen jaar volledig revalideren. Emotioneel gezien.

Ik was super wantrouwend naar iedereen, ik was angstig en zat heel ver weg in een diep donker hol waarvan ik dacht dat ik er nooit meer uit zou komen.

En vandaag? Deze week? Deze dagen evalueer ik waar ik vandaan kom. De afgelopen 4 jaar eigenlijk. Veel chaos, veel beproevingen, veel pijn, verdriet en ook hele intense mooie momenten. Maar ik ben er door heen. Ik ben er nog. En ik heb nog hoop. Want uiteindelijk heeft hoop mij nooit verlaten, maar zag ik haar gewoon niet meer. Gelukkig is zij volhardend en heeft ze mij nooit opgegeven. En hoe ik er uit ben gekomen? Voetje voor voetje, Want diep  vanbinnen wist ik dat ik het kon. En dat was hoop. Fluisterend in mijn oor. In de vorm van behulpzame mensen, zoals een leraar en een vreemdeling op straat. Mensen van wie ik het niet verwachtte. En natuurlijk in de ogen van Kaia. Daar was alleen maar licht. Licht in mijn duisternis. En gelukkig is die voorbij. En mag ik hoop weer zien, hoop weer horen en het licht in mijn hart en ogen opnieuw ontsteken. Want de passie voor het leven, is nooit weggegaan. <3

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.