buren
Inspiratie,  Persoonlijk

Een goede buur… Goud waard!

De laatste jaren dringt het mij steeds meer door hoe belangrijk goed “buurschap” is. Het cliché “beter een goede buur, dan een verre vriend”, zul je daarom ook regelmatig uit mijn mond horen komen. Na 2 jaar lang in een flat gewoond te hebben waar de buren elkaar zowat de hersens insloegen, is het de laatste 5 jaar een werkelijke verademing geweest dat je zelfs vriendschappen met buren kunt sluiten! Het belang van een goede buur wordt zeer onderschat en in tijden van nood kom je vaak pas achter hoe waardevol het is!

Vertrouwen als basis

Als je een creatieve chaoot bent zoals ik, zul je regelmatig je sleutels kwijt zijn. Ondanks jarenlange training van: “Check, Check, Dubbelcheck” (een ritueel waarbij je handen van je broekzak, naar je achterzak, naar het voor-vakje van je rugzak bewegen, die er voor zorgt dat je ten alle tijden je belangrijke spullen bij je hebt), gebeurt het me toch regelmatig dat ik mijzelf buitensluit.

Ik heb daar op een gegeven moment een mooie hack voor gevonden: Geef altijd, een kopie, van je sleutels aan je buren! Het is namelijk de snelste manier om je huis binnen te komen en het bespaart je een hoop stress en eventuele gevaarlijke klimpartijen. Het grappige eraan is dat je ook meteen een soort van verbond met je buren smeedt. Je geeft hen namelijk het vertrouwen om jouw sleutels te bewaren. En  vertrouwen is vaak het begin van het scheppen van een band.  Zo kom je meteen op vriendelijke voet te staan met je buren, en dat maakt je leefomgeving ook een stuk minder anoniem en afgescheiden.

Sleutels kwijt?

Ik weet nog goed dat ik vorig jaar winter in een sneeuwstorm mezelf had buitengesloten, met mijn dochter. We waren koud, hongerig en het was al bijna haar bedtijd. Ik had mijn sleutels niet meer en had ze ook nog niet aan mijn buren gegeven. Wanhopig belde ik aan of ze me konden helpen. Ze gaven meteen een prakje eten aan Kaia en mijn buurman belde zijn zoon. Die had zo’n mega-grote ladder, waarmee we op het dak konden klimmen. Via het besneeuwde dak klom mijn toenmalige, al 67-jarige buurman, zo mijn balkon op. Gelukkig was ik ook zo laks om mijn balkondeur niet op slot te doen, zo dat hij makkelijk naar binnen kon! Na dit avontuur had ik ze gelijk een kopie van mijn sleutels gegeven en ze hebben die tot hedendaags nog steeds, ook al ben ik verhuisd naar een andere buurt.

Rollen omgedraaid

Een jaar later, was het ook s’avonds en had ik mezelf  wederom buitengesloten. Dit was in mijn nieuwe huis en ik kende vrijwel niemand. Gelukkig hoorde mijn bovenbuurvrouw mij aan de telefoon kletsen met een slotenmaker en nodigde mij bij haar binnen uit. Terwijl Kaia tv keek, kletsten we over het feit dat zij een maand geleden, precies hetzelfde had gehad. Ze vond het zo sneu voor me en wilde me graag helpen. Uiteindelijk heb ik 2 uur moeten wachten op de slotenmaker, dus ik was blij dat ik bij haar binnen zat. Vandaag echter waren de rollen omgedraaid. Ik lag zojuist op mijn bed, weg te dommelen en opeens hoorde ik de bel. Ik zie een bezwete bovenbuurman voor mijn deur staan en lichtelijk in paniek legde hij me uit dat hij zichzelf had buitengesloten. Hij verklaarde dat dit nog nooit in zijn leven was gebeurd, de man was al aardig op leeftijd (zijn haren ware nogal grijs) en verontschuldigde zich honderdmaal voor het mij storen.

Hij vroeg of hij via mijn balkon naar boven mocht klimmen en ik stemde toe. Ik vertelde er wel bij dat ik het eng vond, want het was best hoog. Gelukkig had hij als kind jarenlang de piramides van Egypte beklommen. Althans, dat is wat hij zei. En zo gezegd, zo gedaan. Binnen een minuut klom hij op zijn balkon en een paar minuten later stond hij voor mijn deur met een reep chocola. Hij zei: “ik zal dit nooit vergeten!”. Met een warm gevoel nam ik afscheid en bedacht me de vele keren dat ik in zijn situatie heb gezeten. En hoe fijn ik het vond te zien dat mensen toch veelal de neiging hebben om wederkerig te zijn!  Als je zelf iets dergelijks hebt meegemaakt, is het nog makkelijker om je hulp aan te bieden. Je weet immers hoe het is.

Pay it forward

Grappig hoe mensen toch meer geneigd zijn tot kameraadschap, als ze snappen hoe je je voelt. Hoe ze daarbij bereid zijn tot wederkerigheid. Het principe van wederkerigheid: ook wel “pay it forward’, genoemd, is gebaseerd op het feit dat mensen graag iets voor een ander willen doen. Zo ben je sneller geneigd iets goeds te doen voor je medemens, als een ander medemens ook in het verleden jou een gunst heeft verleend. Dit creëert een positieve rimpeling door de maatschappij heen! Sommige mensen zouden het goede karma noemen. Hoe meer goede daden, hoe meer karma point. Ik zie het echter meer als iets vanuit het hart doen. Als je echt iets vanuit het hart geeft, voel je jezelf ook een stuk fijner. Zo voelde ik me helemaal warm vanbinnen nadat ik mijn buurman had gelopen. Laten we dus vaker kijken wat anderen meemaken. En af en toe onze helpende hand bieden. Hoe mooier is het om hier dichtbij huis mee te beginnen? Want een goede buur is beter dan een verre vriend! Een goede buur, én een goede vriend is natuurlijk het allerbeste!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.